Dankbaar en blij kunnen wij jullie vertellen dat sinds kort ons leven is verrijkt met onze nieuwe, oude, oerlelijke maar schat-van-een-honde-knuffel Takkie. Hij kwam in ons leven zoals zoveel lelijke knuffels ergens binnenkomen: in een plastic zak vol oude rotzooi die oma meebracht. Toen Takkie zijn hoofd om de hoek van de tas stak, stonden we vol ongeloof te staren. Tegelijkertijd waren we acuut allemaal verkocht. Wat een monsterlijk lelijk hondje! Wat een schat…

Om jullie een beeld te geven van wie Takkie is zal ik hem proberen te beschrijven. Iets dat –mag ik wel zeggen- niet heel eenvoudig is hoor, aangezien woorden tekort schieten als je hem ziet. Hij ligt hier naast me zodat ik heel precies kan opschrijven hoe hij eruit ziet.

Takkie is vagelijk geïnspireerd op de lelijke Fiep-Westendorp-hond die we allemaal kennen. Maar vergeleken met de Takkie die hier naast me ligt, zou de Takkie uit de Jip en Janneke boeken echt zó Miss World kunnen worden, terwijl onze lieve Tak het nog niet eens zou schoppen tot Miss Composthoop.

Takkie is ruim vijfentwintig jaar geleden door een oude mevrouw gebreid. Wij vermoeden dat deze mevrouw heftige staar had of ongelukkigerwijs net met deo in haar ogen had gespoten of met insectenverdelger of zo en toen aan het breien is gegaan om alle misére te vergeten. Toch is Takkie daardoor geworden wie hij is: viezig bruin, lang, slap, hangerig, uit verhouding, wanstaltig en miserabel maar ooooo zoooo lief. Mijn beleefde schoonzusje zei, toen Takkie uit de tas kwam, met een brok in haar keel: hij lijkt net op een slappe pizzapunt. En zo is het. Een slappe, ongezonde, goedekope pizzapunt. Zo is onze Takkie.

Door zijn hulpeloze lelijkheid straalt hij echt iets uit van: “HELP me, als je het niet te druk hebt met alle leuke dingen in het leven waar ik ook eigenlijk niet bij pas en och laat maar ik zei al niks meer want zie mij nou liggen hier tis ook te triest voor woorden ga gauw wat leuks doen en vergeet me zo snel als je kan als je tenminste niet te hard geschrokken bent van me en dan echt supersorry daarvoor maar ik kan het in die zin ook niet echt helpen. “
Dat lijkt veel om in een keer uit te stralen maar Takkie kan het.

Echt; de grootste bruut zou bij het zien van onze Tak op slag al zijn snode plannen vergeten en Takkie oppakken en met zijn liefste fluisterstem in Takkies oor fluisteren dat het gaat om het innerlijk, niet om je uiterlijk. Dat is gewoon het effect dat het misbakseltje heeft op mensen. Vind je het niet mooi!?

Nina-Maria wordt elke keer weer blij als ze hem zo kansloos met zijn veelste lange lijf ergens ziet hangen. Dan wil ze hem roepen maar ze vergeet zijn naam telkens. “Haaa! Jiefe, kweine …ehh…Tang?” En weet je, die naam zou ook echt zo bij zijn uiterlijk passen, lekker lelijk: Tang. Of Henk of Wim ofzo, weet je wel. Iets in die richting.

En het mooie is dat Nina-Maria zo trots als een pauw is. Op Takkie, de lieverd. Meestal mogen haar poppen en knuffels niet mee naar de winkel, maar Takkie werd in haar buggy gezet en meegenomen naar onze stamsupermarkt. Takkie is per ongeluk veel te lang geworden en heeft dus bij alles wat hij doet een bijzonder onpraktisch lijf. Komt nog bij dat Nina-Maria vindt dat iedereen fatsoenlijk op zijn billen hoort te zitten in een buggy. Takkie dus ook. Nou heeft Takkie hele-hele-hele dunne billen en een heel-heel-heel lang lijf dus je kunt je voorstellen dat hij in een soort van verlepte vraagteken-vorm in de buggy hing. Nina-Maria werkelijk strálend erachter.
Bij elke tegenligger in de paden van de supermarkt hield ze even haar pas in en glimlachte ze uitnodigend zodat iedereen de gelegenheid had om Takkie te bewonderen en hem complimentjes te maken. Ik hoorde echt serieus van één mevrouw de adem stokken in haar keel bij het zien van Takkie in de buggy en toen zei ze schor:
“ (keelschraap) Wat eeh….heb jij daar een mooie…eeh…buggy…!  (zenuwachtige kuch) “

Nina-Maria glunderde. En weet je, als moeder word je dan toch emotioneel. Je gunt het die Takkie zo he. Ik had echt het idee dat hij zich nog nooit in een winkel had durven vertonen en dan nu zijn doorbraak had. In de liefdevolle trots en bescherming van Nina-Maria (aan wie je by the way duidelijk kon zien dat zij het NIET zou waarderen als IEMAND iets gemeens WAT DAN OOK over Takkie zou zeggen).

Takkie ligt nu naast me. Hij heeft een soort vredige gloed over zich heen. Hij ligt er raar bij, maar dat komt meer door zijn rare lijf, hij zou heus wel normaal liggen als hij het kon. Hij lijkt gelukkig. Ik heb er nog over nagedacht om naar de breiwinkel te gaan en Takkie te pimpen. Maar weet je, dat zou zonde zijn. Tak is goed zoals hij is. Takkie is uniek. Tak mag er zijn zoals hij is.
De schat.

volgend bericht